Strona głównaKontaktDodaj do ulubionychZnajdźMapa serwisuPowiększ tekstZmniejsz tekst
Strona główna
 
Menu
Polityka prywatności i plików cookies
Informacja UMŁ
Opłata skarbowa
Podatki lokalne
Odbiór dowodu osobistego
Biuro Rzeczy Znalezionych
Nieodpłatna pomoc prawna
e-urząd
Praca
Oświadczenia majątkowe
Jednostki pomocnicze Miasta (osiedla)
Organizacje pozarządowe
Dla inwestora
Informacje dla osób niepełnosprawnych
Miejski Rzecznik Konsumentów
Budżet Miasta
Dokumenty strategiczne
Spółki z udziałem Miasta
Rejestry, ewidencje, archiwa
Konsultacje społeczne
Otwarte dane
Instrukcja obsługi
Ponowne wykorzystywanie
Redakcja BIP
Kontakt z UMŁ
Serwis internetowy UMŁ
Władysław Ziółek<<



Teolog, kanonista, arcybiskup, ordynariusz archidiecezji łódzkiej.
Urodził się 22 czerwca 1935 roku we wsi Komorniki koło Wolborza, w rodzinie rolniczej. Całe swoje życie związał z Łodzią. Tutaj uczęszczał do Niższego Seminarium Duchownym, tutaj również w latach 1952-1957 był alumnem Wyższego Seminarium Duchownego. Przełożeni szybko dostrzegli zdolności młodego kleryka i jeszcze przed święceniami wysłali go do Rzymu. Studiował prawo kanoniczne w papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. W Wiecznym Mieście 13 lipca 1958 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Józefa Gawliny - opiekuna Polaków na emigracji. Podczas pobytu w stolicy Włoch odbył także trzyletnia praktykę w Rocie Rzymskiej. Rozwijał również swoje zainteresowania literaturą studiując w Wyższej Szkole Literatury Łacińskiej. Zamiłowanie do pięknego słowa i literatury pięknej jest do dziś wielką Jego pasją Po powrocie do Łodzi ks. Ziółek podjął pracę w Sądzie i Kurii Biskupiej, początkowo jako notariusz, a później jako obrońca węzła małżeńskiego i kanclerz. Aktywnie udzielał się jako przewodniczący kilku komisji kurialnych, a przez dwie kadencje pełnił funkcję zastępcy sekretarza Rady Kapłańskiej. W 1966 roku został kapelanem Sióstr Bernardynek i rektorem kościoła pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Rudzie (obecnie - Najświętszej Marii Panny Ostrobramskiej, Matki Miłosierdzia), gdzie miał możność realizować swoje zamiłowania pedagogiczne: prowadził duszpasterstwo młodzieży i liturgicznej służby ołtarza. W dziesięć lat później otrzymał godność prałata - kapelana Jego Świątobliwości, a następnie został kanonikiem Kapituły Katedralnej.

12 marca 1980 roku Ojciec św. Jan Paweł II mianował ks. Ziółka biskupem tytularnym Risino i sufraganem w diecezji łódzkiej. 4 maja w łódzkiej katedrze odbyła się konsekracja, a nowy biskup rozpoczął swe apostolskie posługiwanie pod hasłem "In virtute Spiritus" (W mocy Ducha). W niedługim czasie potem sukcesywnie włączony został do prac Konferencji Episkopatu Polski. Aktywnie działał w Komisjach: Powołań Duchowych, Duszpasterstwa Rodzin, "Justitia et Pax", Kodeksu Prawa Kościelnego, Konsultorów oraz Środków Społecznego Przekazu. Od 1989 roku przewodniczy Komisji d/s Sztuki Kościelnej.
Na mocy nominacji papieskiej z 24 stycznia 1986 roku biskup Ziółek objął ordynariat diecezji łódzkiej. Nowy ordynariusz przyjął swoje obowiązki z pokorą i jednocześnie z lękiem. W pierwszym liście pasterskim skierowanym do wiernych diecezji przypomniał zasługi swoich poprzedników: bp. Wincentego Tymienieckiego, zwanego "Ojcem robotników", bp. Włodzimierza Jasińskiego "nauczyciela i przyjaciela młodzieży", bp. Michała Klepacza "warszawskiego inteligenta na łódzkim bruku" oraz bp. Józefa Rozwadowskiego wprowadzającego w życie nauki II Soboru Watykańskiego. "Od lat młodzieńczych, a szczególnie od rozpoczęcia pracy kapłańskiej - pisał bp Ziółek - moje życie zrosło się z tą wielką metropolią przemysłową jaką jest Łódź. Głęboko w sercu noszę problemy ludzi ciężkiej pracy fizycznej w fabrykach, jak również w warsztatach rzemieślniczych i solidaryzuję się z nimi we wszystkim, co zmierza ku prawdziwemu dobru człowieka i poszanowaniu jego podstawowych praw".

Nowy ordynariusz zdawał sobie sprawę z ogromu trudności, jakie były udziałem lokalnego Kościoła i społeczeństwa Łodzi. Ze wszystkich sił, nie zrażając się przeciwnościami, wspomagał każdą cenną inicjatywę, każdy pomysł, który ożywiał życie duchowe i społeczne w diecezji. Organizował i rozwijał rozmaite duszpasterstwa, zmierzał do integracji środowisk, był wszędzie tam, gdzie toczyło się życie kulturalne, naukowe i społeczne. Zawsze miał na celu dobro Łodzi i jej mieszkańców. "Łódź to krótka nazwa, która oznacza obfitą treść"- mówił w przemówieniu powitalnym Ojca św. Jana Pawła II, podczas jego wizyty 13 czerwca 1987 roku. "Miasto to zostało w swej niedługiej historii okręgu przemysłowego ciężko doświadczone. Nie niszczycielską bronią wojenną, jak Warszawa, ale nieprawdą, zwodniczym słowem, niespełnioną obietnicą" - powiedział kiedyś do pracowników wyższych uczelni. "Niełatwo jest odczytać Łódź. Nie wolno jednak rezygnować z tego wysiłku. A może nie jest to trud nazbyt wielki? Czy nie w tym kryje się zagadka Łodzi, iż nie zaznała ona zazwyczaj miłości, na jaką zasługuje, że cierpi na kompleks miasta nieurodziwego (...). Może dlatego jest miastem nieufnym, niedowierzającym, że nie taki musi być jego los. Może potrzebuje człowieka, ludzi, którzy by rozmiłowali się w Łodzi bezkresnie, złączyli się z nią na dobre i na złe. (... ) Może to jest także nasze zadanie: przystroić to miasto w rym, czyli przeobrażać je miłością, na jaką stać poetę, artystę sceny i estrady, kompozytora i wokalistę, człowieka wypowiadającego się pędzlem i dłutem, i wiązaną artystycznie nicią, sprawiedliwego dziennikarza, sługę Ewangelii. Może tego Łódź od nas oczekuje?" - pytał twórców kultury.
Robotników łódzkich zachęcał, aby złożyli swoje ręce ufnie i z wiarą w dłoniach Chrystusowych, aby stały się silne siłą Bożą i sprawne mocą Ewangelii. Jego pragnieniem było, aby "hala fabryczna nie pochłaniała nadmiernie energii ludzkich, żeby ich niebezpiecznie nie pożerała i nie była nieprzyjacielem tego, co składa się na pełne istnienie człowiecze. Żeby więc nie odbierała żonie jej męża robotnika, żeby nie odbierała mężowi zapracowanej żony, żeby obojga nie odbierała dzieciom, żeby nie pochłaniała ich godzin odpoczynku i snu, nie ograniczała należnej człowiekowi rozrywki i nie była, wreszcie, nieprzyjacielem religijnego życia robotnika". Martwiła go zawsze plaga alkoholizmu, stąd w intencji trzeźwości organizował pielgrzymki do relikwii bł. Rafała Chylińskiego w Łagiewnikach. Bliski był mu los matek i dzieci, więc powołał do życia Dom Samotnej Matki im. Stanisławy Leszczyńskiej.

Ojciec św. Jan Paweł II, bullą "Totus Tuus Poloniae Populus" z 25 marca 1992 roku, dokonał reorganizacji terytorialnej Kościoła katolickiego w Polsce. W jej ramach diecezja łódzka została podniesiona do rangi archidiecezji podległej bezpośrednio Stolicy Apostolskiej, a jej ordynariusz wyniesiony został do godności arcybiskupa. Wielką wagę arcybiskup zawsze przywiązywał do kształtowania dojrzałych postaw patriotycznych u współczesnych łodzian, uczestnictwa w życiu publicznym i budowania demokracji. Jednym z dowodów niezwykłej jego aktywności w tym zakresie był cykl książek wydanych w Archidiecezjalnym Wydawnictwie Łódzkim. W pozycjach symbolicznie zatytułowanych "... którzy myślą o Ojczyźnie" (1993), "... którzy myślą o kapłaństwie (1993), "... którzy myślą o pracy" (1994), "... którzy myślą o szkole" (1995) zawarł swe refleksje o najważniejszych problemach przynależnych współczesnemu Polakowi i chrześcijaninowi. Często pochylał się nad chorymi w szpitalach i domach opieki, służył duchową podporą ich opiekunom, pielęgniarkom i lekarzom (w 1997 roku został opiekunem duszpasterstwa służby zdrowia w Polsce). Dostrzegał nieustannie potrzeby osób żyjących w niedostatku i cierpiących biedę. Uwrażliwiał kapłanów i wiernych na potrzeby ubogich w parafiach, zachęcał do świadczenia pomocy charytatywnej i duchowej wszystkim, którzy jej potrzebują. Wielki zwolennik dialogu wychodził naprzeciw wszystkim, którzy mają na celu dobro Polski i Łodzi.

17 września 1992 roku Rada Miejska w Łodzi nadała arcybiskupowi Władysławowi Ziółkowi Honorowe Obywatelstwo Miasta Łodzi. Przyjmując wówczas symboliczne klucze, powiedział: "W zaufaniu wręczono mi klucze, ażebym nimi bramę otwierał tak, iżby nikt, kto by ją złowrogo zamknąć usiłował, nie zdołał tego uczynić. I żebym, gdy trzeba, zamknął ją w obliczu napływającego zła, by nikt bramy nie potrafił otworzyć". Rok później, podczas Święta Łodzi, dodał: "Jest nam czasami tak trudno zobaczyć w człowieku istotę całym swym jestestwem otwartą i na świat materii i na świat ducha, i na świat nadprzyrodzony... Módlmy się o takie człowieczeństwo nasze, o takie nasze spotkanie się w nowym dialogu, o takie umiłowanie prawdy i ludzi, które, jak ongiś w Samarii, tak za naszych dni sprowadzą do Łodzi radość".

Po utworzeniu 25 marca 2004 r. prowincji kościelnej złożonej z archidiecezji łódzkiej i diecezji łowickiej Władysław Ziółek mianowany został arcybiskupem metropolitą łódzkim.

- Powołanie metropolii łódzkiej i mianowanie jej metropolity jest widomym znakiem miłości Jana Pawła II do kościoła łódzkiego. Jesteśmy wdzięczni Ojcu Świętemu za tę łaskę - mówił wówczas arcybiskup.

19 lutego 2006 r. biskupi, duchowni chrześcijańscy i tłumy wiernych wzięli udział w mszy świętej z okazji 20. rocznicy ingresu abp. Władysława Ziółka.

Informację wprowadził(a): Bogusława Jagusiak (2007-03-30)
Rejestr zmian | Statystyka | Liczba odwiedzin: 5105
Redakcja     Administracja     Wykonanie:  P®ESTO